توکجایی تا شوم من چاکرت؟

باید راه رو جلو برد !اما بیرون خیلی از مسیرها بن بسته.می دونم راه درون هیچ وقت بن بست نیست.ومی دونم راهیه که بی برو برگرد همیشه بازه و بن بستی توش نیست اما سهل الوصول و قابل لمس نیست.فضای ناشناخته ایه که همین آدم رو سست می کنه اماباید بین یکی از دو راه مطمئن وشاید مطمئن !مطمئن رو انتخاب کرد.احساس دلسردی دارم از فضای بیرونی و مادی و تکراری هر روز!اما برای رفتن تو راه درون هم پای قوی ندارم.باید اما رفت.باید رفت....

/ 2 نظر / 16 بازدید
kia

سلام..منم یه نویسنده قدیمی پرشین بلاگم...وبتو باز کردم آرشیو اولای دهه 80 رو دیدم یهو دلم تنگ شد برا نوشته های اون زمون...رفتم و یه چند پستی رو خوندم....یاد اون زمانا بخیر چقدر نوشته ها بوی خوبی داشت...لذت بردم...من به خاطر شک همسرجان مجبور شدم وبلاگ اون زمان رو حذف کنم و الان حسرت اون نوشته ها رو میخورم

وفا

ای امان و بیداد از دست این قشر متمول ایفون دار .. نه از نوشته هاشون سر درمیاریم ما بی بضاعت های زیر دیپلم نه ایفون هاشون به وبلاگ ما قشر شعور متوسط سر می زنه هعی ... مام خدایی داریم !!