ر

یه بار در گپ شبانه دوست روانشناسم گفت در روز و در لحظه زندگی کن.هر روز منفک از قبلیهاست و یه فرصت دوباره برای برنامه ریزی و خوب بودن.فرصت ما فقط این روزهاست.حالا که ۳۸ سال رو می گذرونم و می بینم که دنیا یعنی ناامنی و عدم قطعیت اینو می تونم درک کنم ولی چه قدر آدم دلش قطعیت می خواد مثل قدیم ترها که همه در سن بالا می مردند.بچه هاشونو شوهر می دادن و ...و همه چیز یه روال مشخص داشته بر ای اکثریت.نه حالا که هر لحظه مرا بیم فرو ریختن است از همه جهت!خلاصه هنوز نتونستم به گفته ی دوستم روزهامو دونه دونه زندگی کنم...و رها کنم خودمو از آنچه که روح و روانم رو درگیر می کنه...رهایی رمز اول و آخر آرامشه!

/ 0 نظر / 116 بازدید