رضا به حکم قضا یا توانایی مطلق؟

إنسان میان همه ی احتمالات ممکن چه طور می تونه یقین کنه که کدوم اتفاق می افته،جز این که این قانون رو توی دنیا باور کرده باشه که سنتی هست که خیلی دور از ذهن نیست،اما بعضی ها یقین می کند به اینکه همه چیز همون طوری می شه که اونها می خوان شکها رو کمتر تجربه می کنند و خدا رو رفته رفته حتی می تونند از دایره علت و معلولی حذف کنند و من در شگفتم که این شدنی می شه وقابل آدامه دادن در حالی که توی ذهن من همیشه جایی برای خواست خدا باز هست و شاید به شدن چیزی یقین ندارم و چیز های زیادی هم توی زندگیم اتفاق نمی افته یا لااقل بدون درد سر و صبوری اتفاق نمی افته،این توی ذهن من یه علامات سؤاله که آیا خودم با شک هایی که دارم به سمت این نشدنها حرکت می کنم یا واقعا دست خداست،آیا این حرکت کردن خود آدمها هم نوعی سنته،پرم از سؤال،از خواسته،از آرزو کردن،شاید واقعا هیچ داشتنی پیش خدا آهمیتی نداشته باشه و مسیر از أساس غلطه،بأید تسلیم بود،چه می دونم

/ 1 نظر / 31 بازدید
manirazavi

سلام آقای علامه طباطبایی در نتیجه تفسیر یکی از آیات قران می فرماید: این قبول نکردن ها نتیجه تکذیب های پیاپی ما انسانهاست. جالبتر از همه این است که شک به احتمال درست بودن هم هست ولی به دلیل تکذیب های پی در پی نمی خواهیم که آن قسمت وارد زندگی ما شود. [خرخون]