از امام علي (ع) نقل شده:

((خداي تعالي را شرابي ا ست كه به دوستان خود مي آشاماند كه چون آشاميدند مست مي گردند و چون مست شدند به طرب و نشاط مي آيند . و چون به طرب و نشاط آمدند پاكيزه مي شوند و چون پاكيزه شدند گداخته مي گردند . و چون گداخته شدند از هر غل و غشي خالص مي شوند . و چون خالص شدند درذ مقام طلب محبوب بر مي ايند . و چون او را طلبيدند مي بينن . و چون يافتند به او مي رسند . و چون رسيدند به ا و متصل مي شوند  . و چون وجود خودشان را در در نزد وجود محبوب مضمحل ديدند بالمره از خود غافل مي شوند و به جز از محبوب چيزي نمي بينند.))