نمی دونم تا حالا توی يه جمعی غريبه بوديد يا نه! اگه بوديد متوجه شديد که در اين مواقع آدم بيشتر جای خالی اونايی رو که دوستشون داره احساس می کنه. همين موضوع باعث می شه که مهر عزیزانش توی دلش محکم تر بشه. ...اون وقت ميون همون جمع هی توی دلش قربون صدقه شون می ره.... حس می کنه که چه قدر خوشبخته که با چنين کسانی رفيقه....

فکر می کنم همتون داستان جدل کردن حضرت ابراهیم با ستاره پرستان و... رو توی قرآن خونده باشین ... من هر وقت با اطرافيانم غريبه می شم اين آيه ها توی ذهنم می آد:
آيه های ۸۱-۷۶ سوره ی انعام ؛ مخصوصآ اين آيه:
فلما جن عليه اليل رءا کوکبآ قال هذا ربی فلما افل قال لا احب الافلين(۷۶)

تازه اون موقع هاست که يادم می افته : چه قدر دوستت دارم.... چون تو از جنس غروب کنندگان نيستی...اصلآ قابل مقايسه با اونها نيستی .... تو با اين همه وفا و مهربونی کجا و...

در خرابات مغان نور خدا می بينم
اين عجب بين که چه نوری ز کجا می بينم

جلوه مفروش به من ای ملک الحاج که تو
خانه می بينی و من خانه خدا می بينم...

*بچه ها به ليست کارهای مستحب قبل از نماز وبلاگ نوشتن رو اضافه کنيد..